‫[آنچه گذشت]
‫برگشتن به اینجا واقعا برات خوبه. ‫برای هر دومون.
‫به مزرعه‌ی لندری خوش اومدی.
‫- نامه‌ات خیلی تاثیرگذار بود. ‫- نامه؟
‫چی داری می‌گی؟
‫من که شروع جدیدی نخواستم!
‫آلیس، خواهش می‌کنم وایسا!
‫اون با این شهر آشنا نیست.
‫- مشکلی برای آلیس پیش نمیاد. ‫- خب، ولی برای جیکوب پیش اومد.
‫من کاترین لندری هستم، ‫ولی همه کت صدام می‌کنن.
‫اگه خواستی با کسی حرف بزنی، من اینجام. ‫هر وقت و هر جایی که شد.
‫به کمکت نیاز دارم، ‫همینجا، همین الان.
‫سلام، با آلیس تماس گرفتین.
‫پیام بذارین، یا نذارین. ‫هر جور راحتین.
‫آلی؟ منم. ام...
‫خواهش می‌کنم، فقط... بیا خونه.
‫عزیزم، من...
‫حق با تو بود، باشه؟
‫اومدن به اینجا اشتباه بود، ‫ولی ما می‌تونیم...
‫با همدیگه یه کاریش می‌کنیم، ‫باشه؟
‫تو همه‌چیم هستی دخترم. ‫می‌دونی که؟
‫خیلی خب... باهام تماس بگیر، باشه؟
‫خواهش می‌کنم... خداحافظ.
‫من... من دوستت دارم.
‫مامان!
‫هی! خبری ازش نشد؟
‫نه. امیدوار بودم تو خبری ازش داشته باشی.
‫اون کدوم گوریه، بریدی؟
‫یه جایی قایم شده، باشه؟
‫تو در مورد ریچل بهش گفتی ‫و اونم واکنش نشون داد.
‫من باید بهش می‌گفتم، کت. ‫واقعا متاسفم.
‫کت؟ هی، بزن کنار. ‫باشه؟ نفس عمیق بکش.
‫دیگه نمی‌تونم.
‫دیگه نمی‌تونم! ‫اگه رفته باشه چی؟
‫هی، اون که جیکوب نیست.
‫باشه؟ آلیس حالش خوبه.
‫مثل اون موقع نیست.
‫می‌شنوی چی می‌گم، کت؟ کت؟
‫کت؟
‫کت؟ الو؟
‫بهم بگو برنامه‌ات چیه.
‫و دل کجاست؟
‫کت؟ کت؟
‫اونم چون من خواستم
‫کل دیشب رو داشت می‌گشت.
‫مامان رو که می‌شناسی.
‫هیچی نگرانش نمی‌کنه.
‫بابت رسیدگیت ممنونم، فرمانده آدامز.
‫احتمالا چون نوجوونه ‫می‌خواد جلب توجه کنه.
‫آره. درسته. ممنونم.
‫اینجوری نیست که حرفت رو باور نمی‌کنم، ‫فقط...
‫خب، وقتی یکی بهت می‌گه ‫از آینده اومده،
‫باید از همه‌ی جهات ‫بهش نگاه کنی.
‫و آدم به مدرک نیاز داره.
‫- چی ازم می‌خوای؟ دی‌ان‌ای؟ ‫- می‌تونی؟
‫شرمنده.
‫ام... چرا یه چیز دیگه‌ای
‫در مورد آینده بهم نمی‌گی؟
‫خیلی خب، وایسا ببینم، ‫عمرا اون یارو رئیس‌جمهور بشه.
‫پس این...درگاهته، هان؟
‫خب وقتی اینجوری می‌گی ‫احمقانه به نظر می‌رسه،
‫ولی آره، من... ‫افتادم این داخل و بعدش اومدم اینجا،
‫پس شاید اگه دوباره بپرم توی آب، ‫برگردم خونه.
‫به نظر منطقی میاد.
‫البته احمقانه‌ هم هست.
‫تو توی آینده حرفم رو باور داری،
‫و خودت بهم گفتی ‫این اتفاق می‌افته
‫و اینکه بهم کمک می‌کنی.
‫توی آینده می‌شناسمت.
‫درسته.
‫ام... پس اگه تو در آینده ‫بچه‌ی کتی،
‫پس... خب، ‫بابات کیه؟
‫ایش! معلومه که تو نیستی، رفیق! ‫تو معلم علومم هستی.
‫خیلی خب.
‫من فقط باید... شجاع باشم.
‫اگه برم داخل و نیام بیرون،
‫به عنوان مدرک قبول داری؟
‫شاید. یا شایدم ته دریاچه بمیری.
‫یه روزی حرفم رو باور می‌کنی،
‫یه زمانی، قول می‌دم.
‫آلیس؟
‫آلیس؟ آلیس!
‫آلیس!
‫آلیس! اه! آلیس!
‫کجایی! آلیس!
‫کجایی؟
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez
‫جیکوب اون بیرونه ‫و ما پیداش می‌کنیم.
‫اوه، عزیزم.
‫خانواده‌ی لندری هرگز امیدش رو از دست نمی‌ده.
‫اوه، خدا رو شکر! آلی. خدا رو شکر!
‫مامان، واقعا معذرت می‌خوام.
‫چی شد؟ کجا بودی؟
‫من... من اینجا بودم، ولی... ‫راستش نمی‌خواستم برم.
‫و داشتم سعی می‌کردم ‫راه برگشت به خونه رو پیدا کنم.
‫وایسا ببینم، تو... تو می‌خواستی ‫برگردی پیش بابات؟
‫چی؟ نه.
‫می‌خواستی چی کار کنی؟
‫می‌خواستی گذری سوار ماشین یکی بشی؟
‫واقعا آلیس؟
‫نه! ببین، ‫مهم نیست،
‫من برگشتم و الان جفت‌مون اینجاییم
‫و به نظرم همه‌چی درست می‌شه!
‫اصلا...
‫می‌دونی این 12 ساعتی که گذشت
‫چی به سرم اومد؟
‫و مادربزرگت؟ چی... ‫اونم به‌خاطر یه‌جور بدل‌کاری خودخواهانه؟
‫بدل‌کاری نبود، ‫نمی‌دونم چی بود!
‫من... من برگشتم، باشه؟
‫آخه تو کِی می‌خوای بزرگ بشی
‫و عواقب کارهات رو بفهمی؟
‫چه بلایی سرت اومده؟
‫من باید این سوال رو ازت بپرسم.
‫برو لباس بپوش...
‫و سوار ماشین شو.
‫قراره بری مدرسه،
‫و حالا حالاها ‫اوضاع از این قراره!
‫حق نداری از خونه بری بیرون!
‫با حبس کردن من ‫نمی‌تونی حلش کنی!
‫دیدی، گفتم که برمی‌گرده خونه.
‫حرف نزن.
‫آلیس! اوه، خدای من، ‫تو اینجایی!
‫ام... آره. اینجام.
‫خیلی خب، جریان چیه؟
‫- همه شنیدن تو ناپدید شده بودی. ‫- وای خدا.
‫نه، اشکال نداره، ‫و فرار کردن
‫از آتیش‌سوزی راه انداختن خیلی بهتره.
‫من هرگز آتیش راه ننداختم.
‫ما خوشحالیم که حالت خوبه.
‫ممنونم، ولی واقعا خوبم.
‫وایسا، وایسا.
‫خواستم این رو بهت نشون بدم.
‫مامانم بهم نشونش داد.
‫اونه، همونی که کنار مامانته.
‫باورنکردنیه، نه؟ ‫الان خیلی فرق کردن.
‫آخه می‌خوام بدونم اون دختر
‫به این فکر کرده که با ناپدید شدنش
‫- چه بلایی سر تو میاره... ‫- ریتا، دیگه تموم شد.
‫برگشته خونه. می‌دونستم میاد.
‫درست شبیه مادرشه.
‫الکی شلوغش می‌کنه.
‫دل، نمی‌تونی انقدر ساده‌لوح باشی
‫و فکر کنی حالا که ‫سر و کله‌ی اون دو تا پیدا شده
‫زندگیت به حالت عادی برمی‌گرده!
‫آخه محض رضای خدا ‫ببین دیشب چی شد!
‫انگار...
‫گذشته تکرار شد.
‫ببین، منظورم اینه
‫تو خودت رو جمع‌وجور کردی ‫و اونا ممکنه
‫همه‌چی رو نابود کنن.
‫و هنوزم داری خودت رو جمع‌وجور می‌کنی.
‫اصلا در مورد این آخر هفته ‫به کت چیزی گفتی؟
‫وقتی آماده باشم می‌گم.
‫باورم نمی‌شه الان اومده خونه.
‫خب، اون اومده خونه
‫چون یکی نامه‌ام رو براش فرستاده.
‫اوه، نه، بی‌خیال، ‫من نفرستادم!
‫فکر کردی من خودم رو ‫قاطی این آشفته بازار می‌کنم؟
‫ببین، مهم نیست کی اون نامه رو فرستاده،
‫مثل روز روشنه ‫که قراره دردسرساز بشه.
‫و اگه دخترت درست زمانی که می‌خوای
‫همچین قدم بزرگی برداری ‫جلوت رو بگیره،
‫باید به من جواب پس بده.
ا‌را‌ئه‌ا‌ی ا‌ز وب‌گا‌ه ب‍ا‌م‍ا‌ب‍ی‍ن
‫هی.
‫خبری ازش نشد؟
‫الان می‌خواستم زنگ بزنم.
‫اون... اون برگشته.
‫وای خدای من! ‫اوه... می‌شه باهاش حرف بزنم؟
‫ام... راستش تازه رسوندمش مدرسه، ‫پس...
‫وقت کردی ببریش مدرسه؟
‫می‌دونم، می‌دونم، من...
‫معذرت می‌خوام، یادم رفت زنگ بزنم،
‫صبح پراحساسی بود.
‫آره. اشکال نداره.
‫راستش اشکال نداره، ‫همین که آلیس حالش خوبه کافیه.
‫شاید بهتر باشه بیایم خونه.
‫منظورم اینه مشخصه ‫اینجا موندن فایده‌ای نداره.
‫آلیس سعی کرد فلنگ رو ببنده،
‫و من و مامان ‫به زور با همدیگه حرف می‌زنیم.
‫خب، شاید من یه دلیلی ‫برای موندنت داشته باشم.
‫دیروز فهمیدم، ولی بعدش ‫اون اتفاق برای آلیس افتاد و چیزی نگفتم.
‫جریان چیه؟
‫داشتم با یه موسسه انتشاراتی حرف می‌زدم
‫که شرکت ما نماینده‌اشه.
‫می‌دونی، داشتم براشون تعریف می‌کردم ‫که بعد از اتفاق ناخوشایندی که
‫برای خانواده‌ات افتاد، ‫برگشتی خونه.
‫ازت می‌خوان در موردش بنویسی،
‫در مورد جیکوب، ‫در مورد همه‌چی.
‫می‌دونی، یه چیزی مثل پرونده باز، ‫جنایت واقعی،
‫روایت خانوادگی و از اینجور چیزها.
‫کت، اگه بخوای، ‫باهات قرارداد می‌بندن.
‫باشه.
‫چرا الان داری این کار رو می‌کنی؟
‫- منظورت چیه؟ ‫- اینکه داری سعی می‌کنی
‫توی شغلم بهم کمک کنی... ‫با اینکه ما حتی...
‫من رفتم، بریدی.
‫ببین، تا وقتی که نرفته بودی، ‫داستانی نداشتی، پس...
‫خب، تو الان با ریچلی، پس...
‫خودم می‌تونم برای خودم ناشر پیدا کنم.
‫مگه تا اینجا تونستی موفق بشی، کت؟
‫ببین، می‌دونی چیه، ‫هر کاری می‌خوای بکن، باشه؟
‫فقط بهش فکر کن، خب؟
‫شاید به‌خاطر دلیل بزرگ‌تری خونه‌ای.
‫- پس شد فردا حوالی ساعت هشت؟ ‫- آره، به نظر خوبه.
‫باید در مورد دیشب صحبت کنیم.
‫اونجوری اومدی سراغم،
‫می‌دونی بقیه چه فکری ‫پیش خودشون کردن؟
‫شانس آوردم اخراج نشدم، ‫یا حتی بازداشت بشم!
‫ببخشید، من فقط واقعا دست و پام رو گم کردم.
‫خیلی خب، باهام حرف بزن،
‫ولی این در باید کاملا باز باشه.
‫ادامه بده.
‫تو بهم گفتی هر کجا و هر وقتی که بشه ‫کمکم می‌کنی و فکر کنم دلیلش رو بدونم.
‫می‌دونی من چی می‌دونم؟
‫خب، تو چی می‌دونی؟
‫خب، نمی‌دونم چی می‌تونم بگم.
‫اگه این باعث ‫یه‌جور پارادوکس زمانی بزرگ بشه
‫و بعدش جهان منفجر بشه چی؟
‫خیلی خب.
‫می‌دونم چی می‌دونی. ‫من اونجا بودم، آلیس.
‫یادمه.
‫خیلی خب، پس... من به گذشته سفر کردم
‫و من آلیسم، ‫مثل دوست مامانم آلیس،
‫ولی خودمم آلیسم.
‫جفت‌تون یکی هستین.
‫خب، چطوریه که مامانم نمی‌فهمه؟
‫اون... اون از روی اسم خودم... ‫اسمم رو آلیس گذاشته.
‫خاطرات بی‌ثباتن.
‫مامانت از وقتی به دنیات آورده ‫بزرگ شدن و تغییراتت رو دیده.
‫در ضمن، اون متوجه نمی‌شه ‫چون... خب،
‫اصولا همچین چیزی غیر ممکنه، پس...
‫ولی تو با اینکه امروز صبح حرفم رو باور نکردی، ‫ولی الان باور داری؟
‫خب، این صبحی که می‌گی ‫بیست سال پیش بود،
‫ولی آره، یادمه.
‫تو رفتی داخل دریاچه ‫و بیرون نیومدی،
‫و بعدش منم کم‌کم باورم شد.
‫حتی سعی کردم دنبالت بیام. ولی موفق نشدم.
‫سفر به زمان فقط برای تو جواب می‌ده.
‫چرا من؟
‫کاش می‌دونستم.
‫ولی دریاچه توضیحی نمی‌ده، ‫فقط قانون سرش می‌شه،
‫و مطمئنم تو ‫بزرگ‌‌ترین قانونش رو پیدا کردی.
‫مدت زمانی که از اینجا می‌ری
‫برابر با زمانیه که اونجا می‌گذرونی، ‫پس از الان به بعد
‫حواست به سفرهات باشه.
‫زمان‌هایی رو انتخاب کن ‫که اینجا متوجه غیبتت نشن.
‫وایسا، وایسا... برگردم؟
‫من... مگه فقط همون یه بار نبود؟
‫کِی... کِی برگردم؟ ‫و چه... چه اتفاقی می‌افته؟
‫خیلی خب! ممنونم که سر زدی.
‫من... جیکوب رو دیدم.
‫واقعا بچه‌ی خاصی بود، ‫مگه نه؟
‫آره، خاص بود.
‫بعدا می‌بینمت.
‫تو می‌شی گزارشگر ‫و منم تصویربردارت می‌شم.
‫مثل یه تیم پرونده‌ها رو حل می‌کنیم.
‫قهرمان می‌شیم،
‫و قهرمان‌ها ‫همیشه ردشون رو به جا می‌ذارن.
‫می‌بینی؟ جی و کی برای نجات شما میان!
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫اوه خب، خوشحالم که
‫همه چی رو ننداختی دور.
‫این رو یادته؟
‫یادمه.
‫حالا می‌تونی... بذاریش کنار.
‫نمی‌تونی اینجا کنارم بشینی؟
‫در موردش حرف بزنی؟ خواهش می‌کنم؟
‫بیا در مورد خودت حرف بزنیم.
‫دیشب گفتی به فکر رفتنی.
‫خب، اگه من و تو نتونیم ‫با همدیگه روراست باشیم،
‫پس شاید بهتر باشه که برم.
‫همیشه یا صفر یا صدی.
‫هرگز نمی‌تونی با کسی کنار بیای.
‫خب، خودتم صفر یا صدی،
‫مخصوصا وقتی قضیه ‫در مورد جیک... و بابا باشه.
‫از حرف‌های تکراری خسته شدم، کاترین.
‫تو هیچ شغلی نداری!
‫جایی برای رفتن نداری.
‫پس حالا که می‌خوای بفهمی ‫با خودت چند چندی،
‫پیشنهاد می‌کنم ‫یه کار مفید انجام بدی.
‫خیلی خب.
‫سلام.
‫کت لندری؟
‫مانیکا. وای! من...
‫الان اینجا کار می‌کنی؟
‫اینجا مال منه. باورنکردنیه، نه؟
‫آخرین بار کِی همدیگه رو دیدیم؟
‫فارغ‌التحصیلی مدرسه بود؟
‫خدای من، زمان چه زود می‌گذره! ‫و تو هم... خوب به نظر می‌رسی.
‫ام... آره، ‫عسل مامان رو آوردم، پس...
‫عالیه، این چیزها فوری فروش می‌رن.
‫و واقعا جالبه که ‫دستیار کوچولوی دل شدی.
‫بیا.
‫بشین.
‫از بچه‌های مدرسه ‫با کسی در تماسی؟
‫از وقتی الیوت برگشته
‫حسابی باهاش صمیمی‌ام،
‫و همچنین با ترور هیل هم ‫خیلی در تماسم.
‫اسپیلسکی؟
‫عجب دست‌وپا چلفتی‌ای بود، ‫یادته؟
‫و اون... اون واقعا بزرگ شده؟ ‫واقعا...
‫اون این روزها چی کار می‌کنه؟
‫اون ازدواج کرده...
‫با من.
‫شوخی می‌کنی!
‫خب، تبریک می‌گم! ‫این... عالیه.
‫من فقط خواستم از اینجا بزنم به چاک.
‫آره. و الان برگشتی.
‫پس بیا در مورد تجربیاتت صحبت کنیم، هان؟
‫ببخشید؟
‫یا می‌خوای رزومه‌ات رو بهم بده
‫و منم یه نگاهی بهش بندازم؟
‫مگه اومدم مصاحبه‌ی کاری؟
‫دل بهت نگفته؟ ‫خودش ترتیبش رو داده.
‫اون بهم گفت که تو اخراج شدی.
‫و منم گفتم، "می‌دونی چیه؟ ‫من به این دختر کمک می‌کنم".
‫- من همیشه پرسنل کم دارم، پس... ‫- نه، نه، نه،
‫من... من نیازی به شغل ندارم.
‫من با یه ناشر قرارداد بستم.
‫- هوم. ‫- پس، آره، مگه نه؟
‫شرمنده، گمونم سوءتفاهم شده پس.
‫آره، سوءتفاهم شده.
‫پس اگه منو ببخشی، ‫من دیگه...
‫خودکار می‌خوای؟ کاغذ؟
‫- ممنون. ‫- آره.
‫- سرویس‌دهی‌تون عالیه. ‫- اوهوم.
‫- مدرسه چطور بود؟ ‫- خب... می‌دونی دیگه، مدرسه‌ست.
‫زوئی و اسپنسر لطف کردن
‫تو رو رسوندن خونه. ‫اونا بچه‌های خوبی هستن.
‫شاید خوبی‌شون به تو هم سرایت کنه.
‫می‌دونی، وقتی رفتم عسلت رو تحویل بدم،
‫دشمن دوران دبیرستانم رو دیدم.
‫فقط خواستم کمکت کنم ‫دوباره روی پای خودت وایسی.
‫با نارو زدن به من؟
‫آخه چرا به مانیکا گفتی ‫که من بیکارم؟
‫چون بیکاری دیگه.
‫راستش من شغل دارم. من...
‫بهم پیشنهاد شده کتاب بنویسم.
‫واقعا؟ در مورد چی؟
‫جیکوب... و اون موقع‌ها.
‫چرا باید این کار رو کنی؟
‫گمونم باعث می‌شه ‫عواطف و احساسات بیرون بریزن.
‫این یه کتابه!
‫منظورم اینه... این آرزومه!
‫این کار اشتباهه ‫و نباید انجامش بدی.
‫خیلی خب، می‌شه یکی بهم بگه ‫چه اتفاقی برای جیکوب افتاد؟
‫چطوری ناپدید شد؟
‫الان وقتش نیست، آلیس.
‫واقعا؟ ولی زمان مناسبی
‫برای نوشتن شجره‌نامه‌ی خانوادگیه؟
‫شماها قبلا همدیگه رو دوست داشتین.
‫خوشحال بودین.
‫چه اتفاقی افتاد آخه؟
‫سوال خیلی خوبیه.
‫به نظرم جفت‌مون خوب می‌دونیم
‫- چرا الان وضع‌مون اینه. ‫- شاید،
‫ولی عالم و آدم که نمی‌دونن،
‫پس اون کتاب رو ننویس!
‫بابت پیام ممنون.
‫ممنون که نوشیدنی آوردی.
‫ام...
‫آلیس موقع شام... ‫در مورد جیکوب پرسید.
‫بالاخره باید می‌پرسید.
‫- ببخشید، این عجیبه؟ ‫- نه، نه، مشکلی نیست.
‫قبلا همین‌جوری بودیم.
‫خو گرفتن خیلی راحته. ‫خاطرات.
‫هی، دوست‌مون آلیس رو یادته؟
‫اوه... آره، یه‌جورهایی.
‫یه عکس فوری ‫از خودم و اون پیدا کردم.
‫می‌دونی، تابستون و پاییز اون سال،
‫اون انگار بخشی از همه‌چی بود.
‫گفتی یه عکس ازش داری؟
‫آره، تاره، ‫برای همین نمی‌تونم قیافه‌اش رو تشخیص بدم...
‫که البته جور در میاد چون آلیس ‫به نظر بیشتر برام شبیه انرژیه
‫تا یه آدم.
‫خاطرات واقعا جالبن.
‫واقعا هم همین طوره.
‫[جیکوب لندری، پورت هیون]
‫بابا، هر وقت آماده بودم حرف می‌زنم.
‫باشه، ام... ببین، ‫می‌دونم عصبانی هستی آلی، فقط...
‫واقعا از شنیدن صدات خوشحالم.
‫خیلی نگران بودم.
‫ولی انقدر نگران نبودی ‫که بهم بگی بیام خونه.
‫پیچیده‌ست بچه جون.
‫ولی هی، توی خونه‌ی جدید ‫همیشه برات جا هست!
‫آره. جایی برای من و ریچل.
‫آره، و برای ریچل.
‫خیلی خب.
‫ام... خب، ممنونم،
‫ولی راستش من باید برم.
‫- آلیس، خواهش می‌کنم... ‫- مشق دارم.
‫ولی می‌شه در مورد...
‫نشد!
‫- چی؟ ‫- سفر به زمان. خب...
‫تو گفتی برگردم، ولی نمی‌تونم.
‫دریاچه نمی‌ذاره برم ‫و من باید دلیلش رو بدونم!
‫راستش نمی‌دونم.
‫خیلی خب، مگه تو نباید استادم ‫یا همچین چیزی باشی؟
‫یذره مهلت بده
‫که مثل جایلز و بافی بشیم، باشه؟
‫- چی چی بشیم؟ ‫- ای بابا... کشته مُرده‌ی ژن زردم.
‫اگه به چیزی گند بزنم چی؟
‫تو گفتی می‌تونم برگردم، ‫ولی اگه منِ الانم
‫رازم رو بهت بگم ‫و یه جورهایی فرصت‌هام رو توی گذشته
‫از بین ببرم چی؟
‫آروم باش.
‫دریاچه عملکرد مرموزی داره.
‫هر وقت و هر جایی که خودش بخواد ‫تو رو می‌فرسته.
‫خیلی خب، منظورت چیه؟
‫شاید وقت رفتنت نبود.
‫شاید باید یذره بیشتر ‫اینجا وقت بگذرونی.
‫سحرخیزی.
‫به کارمون میاد.
‫خیلی ممنون!
‫روز خوبی داشته باشی. ‫اوه عزیزم، بذارش اینجا.
‫خب، خب، خب، ‫صبح همگی بخیر!
‫صبح بخیر، ریتا. چطور پیش می‌ره؟
‫هی، شروع کندی داشتم، ‫ولی بهتر می‌شه.
‫مردم دوست دارن تابستون ‫تا لنگ ظهر بخوابن، مگه نه؟
‫هی ریتا؟ این نوه‌ام آلیسه.
‫خوشحالم که راه برگشت ‫به خونه رو پیدا کردی.
‫خب، اینجا خیلی کار داریم.
‫- هی! طرف اومد، موقعیت ساعت 3. ‫- اوه.
‫- صبح بخیر، دلایلا. ‫- صبح بخیر، بایرن.
‫خب، امروز چی داریم؟
‫خب، هویج‌های امروز واقعا سرحالن
‫و تره‌فرنگی‌ها هم خیلی شیرینن.
‫مطمئنم همین طوره. عالیه.
‫- گوجه هم مهمون من. ‫- ممنونم.
‫اوه، این نوه‌امه، آلیس.
‫یادته بهت گفته بودم ‫اون و دخترم قراره برگردن
‫و پیش من بمونن. ‫می‌دونی، فقط... یه مدتی.
‫از دیدنت خوشحالم ‫و امیدوارم حالا حالاها بمونی.
‫خواهش می‌کنم بایرن، ‫تو تازه اومدی اینجا.
‫شش ساله، ریتا. شش سال.
‫بایرن روزنامه‌ محلی رو پوشش می‌ده،
‫هرالد و بایگانی هم با اونه.
‫اوه، آره، واقعا باحاله.
‫سر و ساکته.
‫خب، چقدر بهت بدهکارم؟
‫- پنج دلار کافیه. ‫- اوه، دل. مطمئنی؟
‫بایرن، تو که می‌دونی ‫من فقط گردشگرها رو تیغ می‌زنم.
‫تو یدونه‌ای، دلایلا.
‫از آشنایی باهات خوشبختم، آلیس! ریتا!
‫اوهوم.
‫آلی؟
‫[رفتیم بازار تره‌بار، دل منو برد.] ‫[آلیس]
‫جیکوب رو ندیدین؟ ‫خواهش می‌کنم کمکم کنین پسرم رو پیدا کنم.
‫پسرم گم شده. ‫کمک‌مون کنین جیکوب برگرده.
‫خواهش می‌کنم کمک‌مون کنین، خواهش می‌کنم.
‫- اشتباه انجامش دادم؟ ‫- نه عزیزم، عالیه.
‫کاترین! ‫چه خوب که اومدی پیشمون.
‫باید حرف بزنیم.
‫چرا فکر کردی بدون اینکه بهم بگی
‫می‌تونی بیاریش اینجا؟
‫برات یادداشت گذاشتیم که.
‫شلوغش نکن.
‫دخالت نکن!
‫اون بچه‌ی منه.
‫خب، می‌خوای بچه‌ات خوشحال باشه؟
‫حبسش نکن.
‫اگه از من بپرسی،
‫خانواده‌ی لندری ‫فقط باید با وضعیت کنار بیان.
‫می‌شه بهم بگی ‫واقعا چه اتفاقی برای جیکوب افتاد؟
‫چطوری ناپدید شد؟
‫ام...
‫من کی باشم که دخالت کنم.
ا‌را‌ئه‌‌ا‌ی ا‌ز‌ ب‍ا‌‌م‍ا‌‌ب‍ی‍ن
‫تو می‌خوای آلیس ‫اینجا یه زندگی جدیدی رو شروع کنه.
‫آره.
‫ولی همه‌اش درگیر گذشته‌ای.
‫خودخواهانه‌ست.
‫خودخواهانه؟
‫تویی که نگرانی
‫ما مزاحم زندگی مستقل ارزشمندت بشیم،
‫و فکر کردی نفهمیدم
‫که اصلا از برگشتن‌مون به خونه ‫خوشحال نشدی.
‫من که ازت نخواستم بیای خونه.
‫چرا، خواستی! ‫من نامه رو دارم! و تو...
‫همیشه همین بودی.
‫آلیس! چه کمکی از دستم برمیاد؟
‫تو مسئول بایگانی هستی، درسته؟
‫- ببخشید؟ ‫- معذرت می‌خوام.
‫نه، نه، نه، وایسا، وایسا.
‫دنی؟
‫سلام... کت هستم.
‫لندری. چطوری؟
‫خوبم.
‫سلام بابا.
‫آره، می‌دونم، خیلی وقته نیومدم...
‫و معذرت می‌خوام.
‫ولی الان اومدم خونه و من...
‫خب، من...
‫من یه دختر دارم ‫و اون خیلی شبیه توئه.
‫اهل موسیقیه ‫و باهوش و بامزه‌ست.
‫و...
‫کاش می‌دیدیش.
‫چون تو می‌دونستی ‫چی بهش بگی.
‫با من که اینجوری بودی.
‫و من واقعا دلم تنگ شده.
‫[جیکوب لندری] ‫[1999 - 1990]
‫"خواهرش کاترین به پلیس گفته ‫برادرش یه لحظه کنارش بوده
‫و یهو ناپدید شده."
‫آلیس.
‫وقت رفتنه.
‫معذرت می‌خوام، ‫باید می‌دونستم.
‫اون رو می‌بینی؟
‫هر روز از کنارش رد می‌شم.
‫می‌بینی چقدر به مزرعه نزدیکه؟
‫سه ماه بعد از ناپدید شدن جیکوب...
‫شوهرم همونجا مُرد.
‫با ماشین تصادف کرد.
‫کل دنیام رو توی سه ماه ‫از دست دادم.
‫کل دنیات به جز مامان.
‫می‌فهمم...
‫حقته که بدونی ‫چه اتفاقی افتاده.
‫ولی وقتی بفهمی،
‫دیگه نباید حرفی ازش زده بشه.
‫فقط اینجوریه که می‌تونیم ادامه بدیم.
‫آره.
‫رفتم قبرستون.
‫رسما اعلام کردی جیکوب مُرده.
‫به زمان نیاز بود.
‫برای همین... اون نامه رو برات نوشتم.
‫من...
‫گواهی فوتش رو گرفتم ‫و حس کردم باید این رو بدونی.
‫پس همون نامه‌ای هست ‫که می‌گی خودت نفرستادیش.
‫من نفرستادمش! ‫می‌دونستم چه واکنشی نشون می‌دی.
‫چون یه لندری ‫هرگز امیدش رو از دست نمی‌ده.
‫وقتی ببینی فقط خودتی که منتظری، ‫امیدت رو از دست می‌دی.
‫تو رفتی. ‫من 20 سال منتظر جیکوب بودم
‫که از اون در بیاد داخل
‫و اون نمیاد خونه.
‫تصمیمش که با تو نیست!
‫بله، با منه. مجبورم.
‫فقط تو نیستی که از دستش دادی،
‫پس جوری رفتار نکن ‫که انگار من آدم حساب نمی‌شم،
‫چون من همونی‌ام که تو فکر می‌کنی...
‫نه! کاترین، ‫تمومش کن!
‫فردا یه مراسم یادبود کوچیک ‫برای جیکوب می‌گیرم.
‫زمان‌بندیش خوب نیست،
‫ولی خیلی قبل از اینکه تو بیای، ‫من و ریتا براش برنامه‌ریزی کرده بودیم.
‫چی؟ نه، تو... ‫نمی‌تونی این کار رو کنی!
‫فکر می‌کنی تصمیم آسونی بود؟
‫این 20 سالی که اشک ریختم ‫و قلبم به درد اومد
‫تو اینجا نبودی.
‫چون تو نذاشتی نباشم!
‫من سعی کردم مامان، ‫و تو بهم اجازه ندادی.
‫این مثل کتابیه که باید ببندمش،
‫پس لطفا انقدر سعی نکن بازش کنی.
‫[پیشنهاد کتاب رو برات فرستادم! بیا حرف بزنیم، ولی ‫به نظر که خوبه. من اگه جات بودم، قبول می‌کردم.]
‫- حدس می‌زدم اینجا باشی. ‫- اوه.
‫فقط اینجا آنتن داره.
‫عجیبه.
‫هی، تو...
‫تو در مورد فردا خبر داشتی؟
‫آره، می‌دونستم.
‫مامان می‌گه ‫می‌خواد شروع تازه‌ای داشته باشه.
‫نباید داشته باشه؟
‫خودتم وقتی رفتی، ‫شروع جدیدی داشتی.
‫آره، ولی بعدش برگشتم.
‫من... نمی‌دونم، ‫فکر کردم همه‌چی
‫اینجا منتظره.
‫نه فقط درد و غم،
‫صمیمیت، می‌دونی، ‫عواطف، خانواده.
‫هست، فقط فرق کرده.
‫می‌دونی، تو طلاق گرفتی
‫و بعدش برگشتی، ‫پس چطوری انجامش دادی؟
‫چطوری از نو شروع کردی؟
‫ام... راستش رو بگم؟ ‫از نو شروع نکردم.
‫اون بیرون هر کاری هم که می‌کردم،
‫همیشه می‌دونستم ‫آخرسر جام اینجاست.
‫هر جایی که می‌رفتم، ‫دلم اینجا بود.
‫گمونم هرگز نرفتم.
‫یه قهرمان همیشه ردش رو به جا می‌ذاره.
‫- قرار بود یه تیم باشیم. ‫- هی.
‫من باید ازش محافظت می‌کردم!
‫هیس...
‫هی.
‫این وقت شب چرا بیداری؟
‫دل در مورد یادبود بهم گفت.
‫آره.
‫شده بخوای بدونی ‫چه بلایی سرش اومده؟
‫از اون روز همیشه بهش فکر می‌کنم.
‫می‌دونم حاضری به‌خاطر من از اینجا بری، ‫ولی من می‌خوام بمونم.
‫می‌خوام خانواده‌ام رو بشناسم، ‫حتی اونایی که دیگه نیستن.
‫پاشو، پاشو.
‫جیکوب!
‫به این زودی؟
‫دکمه‌ی خوابت کجاست؟
‫اینجاست؟ ‫دکمه‌ی خوابت اینجاست؟
‫خوب خوابیدم؟ ‫نمی‌دونم. خوب خوابیدم؟
‫آره، خوب خوابیدی.
‫اون میراث خانوادگیه.
‫اولین بار که خاندان لندری ‫اینجا مستقر شدن،
‫خودشون این رو شروع کردن.
‫و وقتی عضو جدیدی از خانواده ‫متولد می‌شد،
‫اسمش رو به لیست اضافه می‌کردن،
‫و وقتی می‌مُردن،
‫تاریخش رو می‌نوشتن،
‫کتاب رو می‌بستن و به زندگی‌شون ادامه می‌دادن.
‫حداقل... ایده‌شون این بود.
‫ولی اونا همیشه اینجان،
‫فقط کافیه کتاب رو باز کنی.
‫هی. آماده‌ای؟
‫جیکوب عاشق این مزارع بود.
‫یه روز اینجا براش نارنیا بود،
‫و یه روز دیگه، سطح یه سیاره‌ی ‫خیلی دور.
‫پسر کوچولوم ‫خیلی خیال‌پرداز بود.
‫پسر همه‌چی تمومم.
‫جیکوب عمر کوتاهی داشت،
‫ولی تاثیرگذار بود.
‫اون برای خیلی‌هامون ‫نور و عشق به ارمغان آورد.
‫ولی الان وقت خداحافظیه، ‫اینکه بذاریم بره.
‫باید این کار رو کنم، جیکوب.
‫چون ترجیح می‌دم با عشق به یادت بیارم...
‫تا با ترس.
‫چون اون عشق بود.
‫قلبم بود.
‫بچه‌ام بود.
‫خب، من... امیدوارم ‫بتونی درک کنی، درسته؟
‫من فقط...
‫می‌دونی، من نمی‌تونم انجامش بدم،
‫حداقل الان نه. اینجا بودن، این... ‫این خیلی مهمه.
‫ولی نمی‌فهمم، این قرارداد ممکنه ‫فرصت بزرگی برات باشه، کت.
‫خب، الان دیگه فقط خودم نیستم.
‫می‌دونی، اینجا بودن، ‫این... این مربوط به بودن در کنار خانواده‌ست.
‫پس، رسما دیگه موندنی شدی؟
‫آره.
‫آره و از کجا معلوم؟
‫شاید شاهد تکرار بهترین بخشِ
‫خاطراتم باشم.
‫جایی می‌ری؟
‫باید جیکوب رو ببینم. ‫باید امتحان کنم.
‫فقط نمی‌فهمم چطوری ‫دلم برای کسی که اصلا نمی‌شناسمش
‫تنگ می‌شه، ‫ولی من اینجام.
‫درک می‌کنم.
‫انگار قبلا اینا رو دیدم،
‫دیدن اون سمت از این جریانات ‫واقعا عجیبه.
‫این... این دفعه دیگه جواب می‌ده، ‫مگه نه؟
‫اگه برنگردی بالا، ‫من می‌فهمم دیگه؟
‫هی.
‫حالت خوبه؟
‫نمی‌تونم این کار رو کنم.
‫اشکال نداره. فقط... بذار من انجامش بدم.
‫می‌گیرمت!
‫سلام آلیس!
‫واقعا دوباره توی دریاچه افتادی؟
‫آره، ولی خوبم. باور کن.
‫- می‌خوای شام بمونی؟ ‫- خیلی.
‫خیلی خب.
‫یالا جیکوب!
ارائه شده توسط وبسایت دیجی موویز .:: DigiMoviez.Com ::.
جهت اطلاع از جدیدترین آدرس سایت دیجی موویز را در شبکه های اجتماعی دنبال کنید @DigiMoviez